Mijn briefing komt niet aan.

Voor de dienst. Tien minuten. Jij praat. Zij knikken. Om acht uur is het weg.

Niet omdat ze stout zijn. Omdat een briefing geen eigenaarschap is. Het is een lijst. Lijsten worden uitgevoerd. Tot ze botsen met de praktijk. Dan wacht iedereen op jou.

Wat wél blijft hangen: één vraag. Wat pak jij vanavond als ik er niet ben. Laat hen het zeggen. Niet jij.

En daarna: één compliment dat klopt. Niet ‘goed gewerkt’. Wel: ‘jij nam de gast die te lang wachtte. Dat viel me op.’

Mensen onthouden hoe je ze liet voelen. Zelden wat er op het whiteboard stond.