Mijn team durft niks te vragen.

Ze weten het niet. En ze vragen het niet.

De soep is op. De gast wacht. De bestelling klopt niet. Iedereen kijkt. Niemand zegt het. Tot jij het ziet. Dan is het te laat, en ben jij de boosdoener of de redder. Allebei jouw rol.

Dat is geen luiheid. Dat is angst. Bang voor: dom overkomen. Bang voor: hij wordt boos. Bang voor: dan moet ik het zelf oplossen. Jij hebt, zonder het te willen, geleerd dat een vraag een zwakte is. Of een onderbreking. Of iets wat ze zelf wel kunnen bedenken.

Dus zwijgen ze. En jij denkt: ze denken niet mee. Terwijl ze staan te denken: als ik dit vraag, ben ik de slappe.

Oplossing is niet: zeg het maar, mijn deur staat open. Die zin hebben ze honderd keer gehoord. En nog steeds niet gedaan.

Oplossing is: beloon de vraag. Niet alleen het antwoord. Vanavond, als iemand iets vraagt dat iedereen had moeten weten: zeg hardop dat je blij bent dat hij het vroeg. Niet sarcastisch. Echt. En pak zelf één ding dat jij niet weet, en vraag het aan hen.

Wie de vraag veilig maakt, krijgt denken. Wie de vraag afstraft, krijgt uitvoeren.